In de Horeca, niet een echt gezellig woord trouwens, is er ineens volop aandacht op het thema Duurzaamheid.

Naar het schijnt is deze gastvrije bedrijfstak nodig toe aan een refreshment waar topgastronomie plotseling plaats maakt voor zinnige zaken als derving, het terugdringen van de overkill aan goedgevulde buffetten (vaak voor 30% gemaakt voor de kiepelton), foute tonijn en onverantwoorde vette levers, best plausibel allemaal, maar op welke manier moet dat dan?

Ik heb er al eens aan gerefereerd: ik heb af en toe een bepaalde, in sommige kringen niet geaccepteerde, gewoonte om op (vanuit hun perceptie) de meest bizarre momenten dorst en lekkere trek te hebben.

Wat je van dichtbij haalt is lekker! Aten we een aantal jaren geleden nog lustig krokodil, gnoe en ratelslang om de honger naar nieuw en spannend te stillen, vandaag de dag is het juist Bon ton om culinair te grasduinen tussen 's Hollandse waterplas en griend op strooptocht naar vertrouwde lokale producten, ondertussen de Slow Food gedachte m.b.t. behoud van het culinaire erfgoed koesterend. 

Nu iedereen ietwat amechtig zijn hypothecaire leningen aan het ontleden is, speurend naar het kwaad achter de vermoedelijke bancaire list die je, geheel in vertrouwen en met een mogelijk ietwat naïeve blik (het is namelijk WEL ons droomhuis..) in je ogen hebt afgesloten, kom je tot de conclusie dat je toch maar het best zelf je beslissingen en je eigen verantwoordelijkheid kunt nemen. 

Komt dat even van pas; column over Frankrijk, en er nog zijn ook, ja; het leven is zo slecht nog niet, hier in La Douce France.